شمع و گل و پروانه

توو این دنیا که بی وفایی رسمه

رفیق با وفا پیدا کنی تو

عمرا تموم دنیارو بگردی مثل من عاشقی پیدا کنی تو

نرو افسانه ی من نا تمومه

بدون اگه بری کارم تمومه

بهت گفتم بیا دنیای من باش کنارت حتی مردن آرزومه

شنیدم توو دلت انگار میگفتی

که عاشقی کجاست؟وفا کدومه؟

می خوام به سردی شبهام بخندم!

می خوام به پوچی فردام بخندم!

وقتی می بینمت با دیگرونی

توو اوج گریه هام میخوام بخندم!

می خوام داد بزنم تنهای تنها

می خوام وقتی میگم تنهام بخندم!

منم توو شهر غم زندونی تو

غم غصه ی دل ارزونی تو

نگو دوست دارم به یه غریبه

میشه اون مثل من زندونی تو

رسیده اون شبی که تو می خواستی

چه بد آخر مهمونی تو...

منو از خودم رها کن

توو اجاق مرده ی دل

آتشی حاصله پا کن

تو منو از نو بنا کن

قصه ی بی انتها کن

رو به روت آیینه بگذارابدیت و بنا کن

قصه ی نگفته ام من تو بیا روایتم کن

عشق من مرمتم کن

از عذابم راحتم کن

ای صدای تو نهایت

تو بیا نهایتم کن

تو منو از نو بنا کن

رهسپار لحظه ها کن

تو به خاکستر نگاه کن

آتشی تازه به پا کن

ای بهارم،انتظارم

من زمین بی بهارم ،شورهزار انتظارم

چهره ی شکسته دارم

روح و جسم خسته دارم

به در ویرانه ی دل بغض حال بسته دارم

منو از خودم رها کن

توو اجاق مرده ی دل

آتشی حاصله پا کن

تو منو از نو بنا کن

قصه ی بی انتها کن

رو به روت آیینه بگذارابدیت و بنا کن

گذاشتی که هر شب به در چشم بدوزم

من از گریه هر شب یه دریا میسازم

همه زندگیمو به چشمات می بازم

صدای دلم رو تو نشنیده رفتی

خراب تو گشتم کلامی نگفتی

تو را میسپارم به دست خدایم

فقط گوشه ای دل همیشه صدایم

یه شب عاشقانه برات گریه کردم

تو هرگز ندیدی به لب آه سردم

تو با بی وفایی به خاکم نشوندی من ساده دل رو به غربت نشوندی

 نمی بخشمت من،ببین روزگارم

ببین از جدایی چه بر سینه دارم

تو را میسپارم به دست خدایم فقط گوشه ای دل همیشه صدایم

امیدوارم خدا قدرت عاشق شدن و ازت بگیره...

p.r2,(1+1)=2,(2_1)=1

صبحت بخیر عزیزم،با آن که در نگاهت حرفی برای من نیست با آنکه لحظه لحظه می خوانم ار تو چشمت تن خسته ای ز تکرار

 در جان عاشق من شوق جدا شدن نیست خو کرده ی قفس را میل رها شدن نیست من با تمام جانم پر بسته و اسیرم باید که با تو باشم در پای تو بمیرم

صبحت بخیر عزیزم،با آنکه گفته بودی دیشب خدا نگهدار با آنکه دست سردت از قلب خسته ی تو گوید حدیث عشق را

صبحت بخیر عزیزم،با آن که در نگاهت حرفی برای من نیست با آنکه لحظه لحظه می خوانم ار تو چشمت تن خسته ای ز تکرار

این بار غصه ها را از دوش خسته بردار، من کوه استوارم به من بگو نگهدار عهدی که با تو بستم هرگز شکستنی نیست این رشته تا دم مرگ هرگز گسستنی نیست.

همه ی ما به هم میگیم  دوست دارم ولی فقط یه عادته یه احساسه،  نمیدونیم شاید کسی که بهش میگیم باور کنه شاید اون واقعا معنی دوست داشتن رو بدونه.پس  وای به اونایی که این طوری هستن.خدارو چیکار میکنی؟؟؟

همچو قطره ی باران به دریا برسم

یا من برسم به یار یا یار به من

یا هردو بمیریم و به پایان برسیم.

از جدا شدن نوشتي رو تن زخمي هر برگ گريه کردم و نوشتم نازنينم يا تو يا من به تو گفتم باورم کن ميون اين همه ديوار تو با خنده اي نوشتي هم قفس خدا نگهدار بنویس مهلت موندن یه نفس بود سهم من از همه دنیا یه قفس بود بنویس که خیلی وقته واسه تو گریه نکردم سر رو شونهات نذاشتم مثل دستات سرد سردم من که تو بن بست غربت زخمی آوار پاییز فکر چشمهای تو بودم با دلی از گریه لبریز شب عاشقونه ی من که حروم شد مهلت بودن با تو که تموم شد ندونستم باید از تو میگذشتم وقتی از غربت چشمات مینوشتم...

 دکتر شريعتي

چقدر سخته دلت بخواد سرت رو باز به دیواری تکیه بدی که یه بار زیر آوار غرورش همه ی وجودت له شده

چقدر سخته تو خیالت ساعتها باهاش حرف بزنی اما وقتی دیدیش هیچ چیزی جز سلام نتونی بهش بگی

چقدر سخته که وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه هاتو خیس کنه اما مجبور باشی جلوش بخندی تا نفهمه که هنوزم دوسش داری

چقدر سخته گل آرزوهاتو تو باغ دیگری ببینی و هزار بار تو خودت بشکنی و اون وقت آروم،زیر لب بهش بگی گل من باغچه ی نو مبارک.

(شکستی عهد و پیمان دیرین را گنه کردی)